وقت کتاب و فیلم معمولاً نه به دلیل نبود کامل آن، بلکه چون به تکه‌های کوچک و نامناسب تقسیم شده کم است: بیست دقیقه در راه، نیم ساعت پیش از خواب یا فاصله‌ای میان دو کار. این زمان‌ها کوتاه به نظر می‌رسند و مصرف نمی‌شوند، در نتیجه احساس بی‌وقتی از کمبود واقعی بیشتر می‌شود.
عملی‌ترین تغییر، دست کشیدن از انتظار برای شبی خالی است. بیست دقیقه‌های منظم بیش از یک شب برنامه‌ریزی‌شده که اغلب لغو می‌شود جمع می‌شوند. این روش تقریباً همیشه برای مطالعه جواب می‌دهد. فیلم دشوارتر است، اما مجموعه یا مستندی با بخش‌های کوتاه از اثری سه‌ساعته با برنامهٔ واقعی سازگارتر است. بخش زیادی از وقت صرف انتخاب می‌شود نه تماشا؛ فهرستی ساده از آنچه واقعاً می‌خواهید بخوانید یا ببینید این بار را برمی‌دارد. فهرست را آزاد نگه دارید: بی‌تعهد اضافه کنید و آنچه ماه‌ها علاقه‌ای نساخته بی‌پشیمانی حذف کنید.
عادت تمام کردن همه‌چیز گاهی مانع مطالعه می‌شود. اجازهٔ توقف در میانه بیش از روش‌های تندخوانی وقت ذخیره می‌کند و مقاومت در برابر کتاب تازه را از میان می‌برد. دربارهٔ فیلم نیز اگر پس از بیست دقیقه علاقه‌ای نبود، انتخاب چیزی دیگر زیانی ندارد. تجربه با به اشتراک گذاشتن ماندگارتر می‌شود. تماشای مشترک یا گفت‌وگویی کوتاه پس از خواندن، مصرف را به تجربه تبدیل می‌کند؛ باشگاه یا برنامه لازم نیست، تنها کسی برای گفت‌وگو دربارهٔ نکات جالب.
شمارندهٔ کتاب و فیلم نخست انگیزه می‌دهد و سپس مزاحم می‌شود. وقتی هدف عدد است، انتخاب به‌سوی آثار کوتاه و ساده می‌رود و دشوارها همواره عقب می‌افتند. آنچه پس از یک ماه در یاد مانده معیاری بهتر از جمع پایان سال است. مقایسهٔ سرعت خود با فهرست دیگران نیز سودی ندارد؛ آن فهرست عادت‌های فردی دیگر را توصیف می‌کند نه وقت آزاد شما را.
فرهنگ به فضای ویژه و خالی نیاز ندارد. وقتی انتظار شرایط آرمانی را کنار بگذارید و از نزدیک‌ترین بیست دقیقهٔ آزاد شروع کنید، به‌آسانی به هفتهٔ عادی برمی‌گردد. پس از یک ماه، این رویکرد معمولاً بیش از شش ماه انتظار برای لحظهٔ مناسب مطالعه و تماشا فراهم می‌کند، بی‌آنکه چیزی از برنامه حذف شود.